About this video

• Video Title: MSL AGL QFE QNH | Altitudes For Aviators | Aviation Explained
• Channel: The Ops Center By Mike Solyom
• Speakers: Mike Solyom
• Duration: 00:07:32

Overview

This video explains different types of altitudes used by aviators, including Mean Sea Level (MSL), Above Ground Level (AGL), Pressure Altitude, and Density Altitude. It also clarifies the meaning of QFE, QNH, and Flight Level, and how they relate to altimeter settings and their use in aviation.

Key takeaways

• True Altitude (MSL): This is the vertical distance of an aircraft above sea level and is the elevation shown on aeronautical charts.
• Absolute Altitude (AGL): This is the aircraft's height directly above the ground, which is crucial for tasks like landing and for pilots performing aerobatics or flying low for military purposes.
• Pressure Altitude: This is altitude measured in relation to the standard atmosphere (ISA), where pressure at sea level is 1013.25 mbar.
• Density Altitude: This is pressure altitude corrected for non-standard temperature variations, as warm air is less dense than cool air, affecting altimeter readings.
• QNH: This is a barometric pressure setting that, when dialed into an altimeter, will indicate the aircraft's altitude above sea level. Setting the altimeter to QNH at an airport will show that airport's MSL elevation.
• QFE: This is a barometric pressure setting that sets the altimeter's zero point to the elevation of the airport. Thus, when sitting on the runway, the altimeter will read zero.
• Flight Level: This is an altitude given in multiples of 100 feet, typically used above a certain "transition altitude" (18,000 ft in the US and Canada) and referenced to standard sea level pressure.

خلبانان از انواع اختصارات برای توصیف ارتفاع خود در هوا استفاده می‌کنند. ممکن است MSL، AGL، QFE، QNH و Flight Level را شنیده باشید. معنی دقیق این اصطلاحات چیست؟ ما در این ویدیو به این سوال پاسخ خواهیم داد.

FAA چندین معیار ارتفاع را برای ما تعریف می‌کند. اولین مورد True Altitude یا ارتفاع واقعی است که فاصله عمودی هواپیما از سطح دریا است. این به صورت فوت بالای سطح متوسط دریا یا MSL نشان داده می‌شود. بنابراین 15,000 MSL یعنی 15,000 فوت بالاتر از سطح دریا. ارتفاع واقعی همچنین ارتفاعی است که در نمودارهای هوانوردی برای عوارض زمین، موانع و فرودگاه‌ها نشان داده می‌شود. ارتفاع واقعی برای اهداف برنامه‌ریزی مفید است.

اما اغلب موقعیت‌هایی وجود دارد که خلبان ممکن است بخواهد بداند چقدر از زمین فاصله دارد تا از دریا. این ارتفاع مطلق یا Absolute Altitude نامیده می‌شود و به صورت فوت بالای سطح زمین یا AGL بیان می‌شود. چرا باید ارتفاع خود را به صورت AGL بدانید؟ دانستن اینکه چقدر از سطح دریا بالاتر هستید، اگر نزدیک اقیانوس نیستید، چندان مفید نیست. تصور کنید در فرودگاهی فرود می‌آیید که 1750 فوت بالاتر از سطح دریا است و ارتفاع شما 1925 فوت بالاتر از سطح دریا است. برای اینکه بفهمید آیا در ارتفاع مناسبی بالای فرودگاه هستید، باید محاسبات ذهنی اضافی انجام دهید. این قدرت مغزی است که می‌تواند روی کارهای مهم دیگر مانند فرود هواپیما متمرکز شود. اما ارتفاع‌سنجی که برای نشان دادن ارتفاع مطلق در AGL تنظیم شده باشد، می‌تواند همه این کارها را برای شما انجام دهد.

برخلاف ارتفاع‌سنج‌هایی که از فشار هوای محیط استفاده می‌کنند، ارتفاع‌سنجی که AGL را نشان می‌دهد معمولاً از رادار هدایت شده به زیر هواپیما برای خواندن دقیق استفاده می‌کند. AGL همچنین برای خلبانانی که مانورهای آکروباتیک انجام می‌دهند و آن‌ها را به زمین نزدیک می‌کند، و خلبانان نظامی که نیاز دارند نزدیک سطح بمانند تا از شناسایی اجتناب کنند، مهم است.

ارتفاع‌سنج‌ها با اندازه‌گیری فشار هوا کار می‌کنند. سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری (ICAO) تعریفی برای مجموعه‌ای از شرایط جو استاندارد دارد که آن را ISA می‌نامد. در ISA، فشار در سطح دریا 1013.25 میلی‌بار است. تا ارتفاع 36,000 فوتی، این فشار به 226 میلی‌بار کاهش می‌یابد. بنابراین، وقتی در مورد ارتفاع در رابطه با فشار صحبت می‌کنیم، از فشار ارتفاع یا Pressure Altitude استفاده می‌کنیم. این بعداً هنگام صحبت در مورد سرعت هوا اهمیت پیدا می‌کند، زیرا ابزارهای سرعت هوا نیز به فشار اندازه‌گیری شده متکی هستند.

اکنون می‌دانیم که فشار هوا می‌تواند از مکانی به مکان دیگر تغییر کند و حتی در طول روز تغییر کند. این می‌تواند بر خوانش ارتفاع‌سنج ما تأثیر بگذارد و ما باید آن را جبران کنیم. در اینجا مثالی از چگونگی این امر آورده شده است: اگر از یک فرودگاه با تنظیم ارتفاع‌سنج خود بر روی فشار محلی 29.94 اینچ جیوه برخاستید و سپس به فرودگاه دیگری رسیدید که فشار آن 29.69 اینچ جیوه بود، ممکن است 50 فوت پایین‌تر از آنچه ارتفاع‌سنج شما نشان می‌دهد، باشید. این می‌تواند عواقب بسیار ناگواری داشته باشد، از جمله برخورد با موانع یا برخورد هوایی با هواپیمایی که برای ارتفاع متفاوتی مجوز گرفته است.

راهی که این تغییرات را جبران می‌کنید، با آخرین ارتفاعی است که در مورد آن بحث خواهیم کرد: ارتفاع چگالی یا Density Altitude. این فقط فشار ارتفاع است که برای تغییرات دما نسبت به شرایط استاندارد تصحیح شده است. اکنون ممکن است بپرسید چرا دما؟ دما خوانش ارتفاع‌سنج را تغییر می‌دهد، زیرا هوای گرم چگالی کمتری نسبت به هوای سردتر دارد. برای ارتفاع‌سنج، آن تغییر چگالی ناشی از دما دقیقاً مانند تغییر ارتفاع به نظر می‌رسد و اینگونه آن را گزارش خواهد کرد. برای جبران این تفاوت، معمولاً فرودگاه‌ها سطوح فشار فعلی خود را از طریق رادیو پخش می‌کنند. خلبانان سپس می‌توانند ارتفاع‌سنج‌های خود را برای مطابقت با آن فشار محلی تنظیم کنند.

ممکن است اصطلاحات QNH، QFE و Flight Level را در رابطه با ارتفاع‌سنج شنیده باشید. دو مورد اول ممکن است شبیه اختصارات به نظر برسند، اما در واقع کلمات اختصاری از لیستی به نام کدهای Q هستند. نیازی نیست لیست را حفظ کنید، اما این دو به اندازه کافی زیاد ظاهر می‌شوند که ارزش توضیح دارند. QNH فقط یک کلمه رمزی برای بیان این است که عدد زیر، تنظیمی است که باید در ارتفاع‌سنج برای تنظیم آن برای ارتفاع سطح دریا وارد شود. به عبارت دیگر، اگر عدد QNH را در حالی که روی باند فرودگاه نشسته‌اید وارد کنید، ارتفاع فرودگاه را بالای سطح دریا نشان می‌دهد. بنابراین در فرودگاهی که 1800 فوت MSL است، شما 1800 را روی ارتفاع‌سنج خود با این تنظیم خواهید دید.

QFE کمی متفاوت است. به جای وارد کردن فشاری برای تراز کردن ارتفاع صفر با سطح دریا، فشار QFE صفر را در ارتفاع فرودگاه تنظیم می‌کند. بنابراین، در حالی که روی زمین در فرودگاه فرضی ما که 1800 فوت بالاتر از سطح دریا است، ارتفاع‌سنج ارتفاع صفر را نشان می‌دهد. اگر در به خاطر سپردن تفاوت بین QNH و QFE مشکل دارید، چند یادآور وجود دارد که می‌تواند کمک کند. فقط به NH در QNH به عنوان Nautical Height (ارتفاع دریایی) فکر کنید، زیرا ارتفاع شما را بالای سطح دریا نشان می‌دهد و Fe در QFE به عنوان Field Elevation (ارتفاع فرودگاه) است، زیرا ارتفاع شما بالای فرودگاه است.

پس در مورد Flight Level چطور؟ این در همه اینها چگونه قرار می‌گیرد؟ Flight level یک ارتفاع است که به مضرب 100 فوت داده می‌شود. بنابراین Flight level 220 برابر با 22,000 فوت خواهد بود. Flight level ها معمولاً فقط در اعداد مضربی از 500 داده می‌شوند، بنابراین FL 250 یا FL 255 را خواهید شنید، اما هرگز نباید انتظار شنیدن FL 253 را داشته باشید. چند نکته دیگر وجود دارد که مخصوص Flight level ها است. هنگام استفاده از Flight level ها، ارتفاع به مرجع سطح دریا در تنظیمات جو استاندارد ارجاع داده می‌شود. بنابراین تنظیم QNH 1013.25 میلی‌بار در ارتفاع‌سنج وارد می‌شود. این مهم است زیرا اگر یک کنترلر ترافیک هوایی سعی در تفکیک ارتفاع هواپیماها دارد، همه هواپیماها باید از یک مرجع مشترک استفاده کنند تا از ورود تصادفی به بلوک ارتفاعی هواپیمای دیگر جلوگیری شود.

پس چه زمانی از Flight level به جای فوت استفاده می‌کنیم؟ این بستگی به جایی از جهان دارد، اما در ایالات متحده و کانادا، خلبانان در ارتفاع 18,000 فوتی به Flight level ها تغییر می‌کنند. این ارتفاع به عنوان ارتفاع انتقال یا Transition Altitude شناخته می‌شود و بسته به منطقه و قوانین محلی متفاوت است. بنابراین در زیر ارتفاع انتقال، ممکن است خلبانی صدای پیامی رادیویی برای صعود به 8000 فوت را بشنود، اما بالای آن ارتفاع، آن پیام رادیویی ممکن است مانند Flight level 280 به نظر برسد.

تا اینجا، نحوه صحبت جامعه هوانوردی در مورد ارتفاع، از جمله ارتفاع واقعی (ارتفاع بالای سطح متوسط دریا)، ارتفاع مطلق (ارتفاع هواپیما بالای سطح زمین)، فشار ارتفاع (ارتفاع ما که توسط جو استاندارد بین‌المللی اندازه‌گیری می‌شود) و ارتفاع چگالی (فشار ارتفاع تصحیح شده برای تفاوت‌های دما) را پوشش دادیم. همچنین بررسی کردیم که چگونه QFE، QNH و Flight level تغییراتی از این ارتفاع‌ها هستند. درک ارتفاع و تعاریف مورد استفاده خلبانان به شما در درک مفاهیم دیگر هوانوردی کمک خواهد کرد. امیدوارم این توضیح مفید بوده باشد و اگر به مباحث دیگر هوانوردی علاقه دارید، ویدئویی را که در ادامه ظاهر می‌شود بررسی کنید.